بهترين بيان مفصل از « طاهر شاه حسينى » در « تاريخ فرشته » يافت مىشود . « 1 » مؤلف اين كتاب در سال 960 ه ( 1553 م ) در مازندران ايران متولد شد . وى به فاصلهء ده يا پانزده سال پس از مرگ طاهر شاه حسينى از مازندران به شهر هندى « احمد نگر » مىآيد . در اين موقع شمارى از خانوادهء « طاهر شاه حسينى » در اين شهر اقامت داشته‌اند . بديهى است كه روابط خانوادهء مؤلف اين كتاب و خانوادهء امام طاهر ، رابطهء عاطفى و محكمى باشد . چرا كه هر دو از يك سرزمين يعنى ايران بوده‌اند . همين امر است كه مؤلف مزبور را وا مىدارد تاريخ زندگى « طاهر شاه حسينى » را به‌طور واقعى ، عميق و بىعيب بنگارد . مؤلف كتاب « تاريخ فرشته » وقايع سال 1015 ه ( 1606 م ) را به رشته تحرير درآورده و در آن برخى تأليفاتى را كه در نوشتن كتابش بر آنها اعتماد كرده است و به اختصار از « طاهر شاه حسينى » سخن گفته‌اند ، ذكر مىكند كه از اين قرارند : « برهان مآثر » اثر على سامانى طباطبايى ، « هفت اقليم » اثر امين رازى ، « مجالس المؤمنين » اثر نور اللّه شوشترى ، « أتاش كادا » اثر لطف على ، « تاريخ الحقايق » اثر معصوم على شاه نعمت اللّه و . . . كتاب « تاريخ فرشته » از امام « طاهر شاه حسينى » صحبت مىكند و نسبش را ذكر كرده ، اجدادش را مىشمارد . گويا ايشان بر سلسله امامان كه در كتابخانهء خصوصى امام « طاهر شاه حسينى » وجود داشته ، اطلاع پيدا كرده است . اين سلسله بسيار جالب توجه است و در آن توضيحى وجود دارد كه مىگويد : پس از سقوط حكومت اسماعيلى نزارى « الموت » ، اجداد « طاهر شاه

--> ( 1 ) - كتاب گلشن ابراهيمى معروف به « تاريخ فرشته » اثر محمد قاسم هندو شاه استرآبادى معروف به « فرشته » است . م .